یک سگی در کوی بر کور گدا


حمله می آورد چون شیر وغا

سگ کند آهنگ درویشان بخشم


در کشد مه خاک درویشان بچشم

کور عاجز شد ز بانگ و بیم سگ


اندر آمد کور در تعظیم سگ

کای امیر صید و ای شیر شکار


دست دست تست دست از من بدار

کز ضرورت دم خر را آن حکیم


کرد تعظیم و لقب دادش کریم

گفت او هم از ضرورت کای اسد


از چو من لاغر شکارت چه رسد

گور می گیرند یارانت به دشت


کور می گیری تو در کوچه بگشت

گور می جویند یارانت بصید


کور می جویی تو در کوچه بکید

آن سگ عالم شکار گور کرد


وین سگ بی مایه قصد کور کرد

علم چون آموخت سگ رست از ضلال


می کند در بیشه ها صید حلال

سگ چو عالم گشت شد چالاک زحف


سگ چو عارف گشت شد اصحاب کهف

سگ شناسا شد که میر صید کیست


ای خدا آن نور اشناسنده چیست

کور نشناسد نه از بی چشمی است


بلک این زانست کز جهلست مست

نیست خود بی چشم تر کور از زمین


این زمین از فضل حق شد خصم بین

نور موسی دید و موسی را نواخت


خسف قارون کرد و قارون را شناخت

رجف کرد اندر هلاک هر دعی


فهم کرد از حق که یاارض ابلعی

خاک و آب و باد و نار با شرر


بی خبر با ما و با حق با خبر

ما بعکس آن ز غیر حق خبیر


بی خبر از حق و از چندین نذیر

لاجرم اشفقن منها جمله شان


کند شد ز آمیز حیوان حمله شان

گفت بیزاریم جمله زین حیات


کو بود با خلق حی با حق موات

چون بماند از خلق گردد او یتیم


انس حق را قلب می باید سلیم

چون ز کوری دزد دزدد کاله ای


می کند آن کور عمیا ناله ای

تا نگوید دزد او را کان منم


کز تو دزدیدم که دزد پر فنم

کی شناسد کور دزد خویش را


چون ندارد نور چشم و آن ضیا

چون بگوید هم بگیر او را تو سخت


تا بگوید او علامتهای رخت

پس جهاد اکبر آمد عصر دزد


تا بگوید که چه برد آن زن بمزد

اولا دزدید کحل دیده ات


چون ستانی باز یابی تبصرت

کالهٔ حکمت که گم کردهٔ دلست


پیش اهل دل یقین آن حاصلست

کوردل با جان و با سمع و بصر


می نداند دزد شیطان را ز اثر

ز اهل دل جو از جماد آن را مجو


که جماد آمد خلایق پیش او

مشورت جوینده آمد نزد او


کای اب کودک شده رازی بگو

گفت رو زین حلقه کین در باز نیست


باز گرد امروز روز راز نیست

گر مکان را ره بدی در لامکان


همچو شیخان بودمی من بر دکان